Η ζωή στο χωριό άρχισε δειλά δειλά να μπαίνει στη σειρά μετά το 1950.
Πολλές οικογένειες, μετά το κάψιμο του χωριού φιλοξενήθηκαν σε συγγενείς τους στη Σταυρούπολη.
Αξίζει να πούμε πως και η Σταυρούπολη είχε πολλούς Μικρασιάτες και από τον Καράτεπε.
Ένα χωριό έπρεπε να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του. Δεν ήταν εύκολο για κανέναν. Δεν υπήρχε βοήθεια από πουθενά. Ο εμφύλιος εξάντλησε κάθε πιθανότητα να ορθοποδήσουν οι οικογένειες. Άρχισαν με πολύ κόπο και προσωπική δουλειά να ξαναστήνονται τα νοικοκυριά. Η φτώχεια όμως ήταν μεγάλη και πολλοί ήταν εκείνοι που δοκίμασαν την τύχη τους στην ξενιτιά και ειδικά στη Γερμανία.
Πολλοί συγχωριανοί μας έμειναν εκεί μέχρι την συνταξιοδότηση και άλλοι δεν άντεξαν και επέστρεψαν στην Ελλάδα, αλλά όχι στο χωριό.
