Ένα Καρυόφυτο, θα έβρησκε κανείς στη Θεσσαλονίκη. Από την δεκαετία του 1950 αλλά κυρίως του 1960, ο ένας μετά τον άλλο, εγκατέλειπε το χωριό για μια καλύτερη ζωή. Η Θεσσαλονίκη, τότε είχε πολλές θέσεις για εργατικά χέρια, δουλειές για γυναίκες και άντρες.
Οι μικρές βιοτεχνίες και τα καπνομάγαζα, μαζί με την οικοδομή, ήταν οι δουλειές που έκαναν οι Καρυοφυτιανοί στην Θεσσαλονίκη. Το μεροκάματο να βγαίνει. Στα καπνομάγαζα, όπου γινόταν η αποθήκευση και η εμπορική επεξεργασία του καπνού, στου Φέσσα στην Άνω Ηλιούπολη, του Μιχαηλίδη, του Παπαδάτου, στην Αυστροελληνική. Δύσκολη δουλειά.
Δεν είναι τυχαίο πως ακόμη και σήμερα αρκετές οικογένειες των συγχωριανών μας ζουν σε περιοχές της Θεσσαλονίκης, όπου τότε υπήρχαν καπνομάγαζα . Στον Εύοσμο, τους Αμπελόκηπους και τη Σταυρούπολη, τη βιομηχανική περιοχή του Ωραιοκάστρου και την Ευκαρπία.
Οι περισσότεροι από αυτούς, με σκληρή δουλειά και κόπο, έζησαν με αξιοπρέπεια τις οικογένειες τους με το όνειρο να φτιάξουν το σπίτι στο χωριό για τα γεράματα.
Οι περισσότεροι από αυτούς, δεν το ξέχασαν ποτέ και όντως, με την συνταξιοδότησή τους έμειναν και μένουν ξανά στο χωριό.
