Είθισται σε κάθε τόπο να υπάρχει ένα πρόσωπο, ένας κάτοικος που είναι αγαπητός σε όλους. Για εμάς, εδώ στο Άνω Καρυόφυτο, αυτός δεν ήταν άλλος από τον Κώτσο (Κωνσταντίνος Ιωαννίδης). Η πιο ευχάριστη παρουσία, η πιο αθώα ύπαρξη, η ψυχή του χωριού, αγαπητή σε κατοίκους και επισκέπτες. Κάθε καλοκαίρι που οι ερχόταν οι συγχωριανοί μας για διακοπές, ήταν η καλύτερή του, γέμιζε από αγάπη, δώρα και κεράσματα.

Αγαπημένη του συνήθεια να παίζει ούτι, αγαπημένο του τραγούδι το “Πω πω Μαρία”. Κι όταν δεν το είχε μαζί του, του αρκούσε ένα κλαρί στο ένα χέρι για ούτι και ένα μικρότερο κλαράκι για πένα. Σταύρωνε τα ξερακιανά του πόδια και τα έδινε όλα στο τραγούδι φορώντας πάντα στραβά την τραγιάσκα του, που έδινε στη φιγούρα του κάτι ξεχωριστό.

Κάθε μεσημέρι υποδεχόταν το μεσημεριανό λεωφορείο του ΚΤΕΛ (τότε που τα δρομολόγια ήταν καθημερινά), χαρακτηριστικά τους βοηθούσε να κάνουν μανούβρα στην τότε πλατεία του χωριού και να αποφύγουν το αυλάκι που υπήρχε στο πλάι της πλατείας. Υπήρξε όμως και εκείνη η φορά που τα πράγματα δεν πήγαν τόσο καλά και η ρόδα του λεωφορείου βρέθηκε στο χαντάκι. Εξού και το γνωστό “Έλα , έλα , πίσω , πίσω… ωπα τώρα καλά είσαι”.

Ο Κώτσος, η μασκώτ ( με την καλή ένοια) του χωριού είχε πολλούς φίλους, αν κάποιος τον ρωτούσε τι θέλει να του φέρουν εκτός απ το να τον κεράσουν ένα κονιακ ή ένα τσιγάρο, το οποίο κρατούσε με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο με σχεδόν στραμπουληγμένα δάχτυλα, του άρεσαν οι ζωστήρες ή τα καϊσια, όπως συνήθιζε να τα λεέι -από την τουρκική λέξη Kayis (είχε σίγουρα τη μεγαλύτερη συλλογή μέρα στο χωριό) χαιρόταν πολύ όταν του έδιναν δώρα. Έκανε θελήματα αδιαμαρτύρητα και ήταν αγαπητός σε όλους.

Δεν έκρυβε ποτέ την συμπάθεια του σε συγκεκριμένα σπίτια του χωριού που του έδειχναν έμπρακτα την αγάπη τους γι΄αυτό και τους επισκεπτόταν καθημερινά. Στη Ρούλα και στην Ελένη.

Χειμώνας, με χιόνι ως το γόνατο, Θεοφάνια τον αποχαιρετίσαμε, μετά από μια περιπέτεια της υγείας που το απομέκρυνε για λίγο καιρό από την κοινωνική ζωή. Όσοι τον έζησαν και τον θυμούνται έχουν σίγουρα μια τρυφερή και γλυκιά ανάμνηση να διηγηθούν.

Του αφιερώνουμε εδώ το αγαπημένο του τραγούδι.

Ένα σαββάτο βράδυ καλέ Μαρία
Μια κυριακή πρωί
Αμάν mαρία μια kυριακή πρωί
Πω πω πω Μαρία πω πω πω Μαρία
Πω πω πω Μαρία σ’ αγαπώ
Πω πω πω Μαρία πω πω πω Μαρία
Πω πω πω Μαρία σ’ αγαπώ

Kαι όργανα θα φέρω καλέ Μαρία
Για να σε παντρευτώ
Αμάν Μαρία για να σε παντρευτώ
Πω πω πω Μαρία πω πω πω Μαρία
Πω πω πω Μαρία σ’ αγαπώ
Πω πω πω Μαρία πω πω πω Μαρία
Πω πω πω Μαρία σ’ αγαπώ

Πω πω πω Μαρία πω πω πω Μαρία
Πω πω πω Μαρία σ’ αγαπώ

Πω πω πω Μαρία πω πω πω Μαρία
Πω πω πω Μαρία σ’ αγαπώ