Ο χειμώνας ήταν μακρύς στο Καρυόφυτο μέχρι και πριν 15 χρόνια. Με το πέρασμα των χρόνων και την κλιματική αλλαγή τα πράγματα έχουν αλλάξει και εδώ. Ωστόσο, το κλίμα, το έδαφος και η παρθένα φύση προσφέρουν απλόχερα τα καλούδια που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός και μάλιστα εκείνος που είναι εθισμένος στη σύγχρονη διατροφή και στον σύγχρονο τρόπο ζώής.
Ας πάμε όμως χρόνια πριν τη δεκαετία του ’70 και του ’80 που το χωριό είχε ζωή. Οι νυκοκοιρές θα έπρεπε να φροντίσουν για το τσάι και τα ροφήματα του χειμώνα. Το χαμομήλι, την κοντορίγανη ή ριγανάκι και το ζαμπούκο ενώ παράλληλα τα ραδίκια, οι ζοχοί ή τα ζόχια και πλήθος από χόρτα ήταν καθημερινά στο τραπέζι και ειδικά στην περίοδο της νηστείας του Πάσχα, συνόδευαν κάθε νηστίσιμο φαγητό.
Τα λάπατα για παράδειγμα τα μαγειρεύανε με ρύζι όπως το σπανακόρυζι αλλά τα έφτιαχναν και απίστευτα νόστιμο χορτόπιτα με ανάμειξη άλλων χόρτων και μυρωδικών.
Οι φύση εδώ δεν τσιγκουνεύται και δεν περιορίζεται στα χόρτα.
Εδώ θα διαβάσεται για τα δώρα των δέντρων
