Όσοι μεγαλώσαμε στο χωριό, ακουγαμε και ξανακούγαμε για τον Καράτεπε. Όλες οι γιαγιάδες και οι παπούδες μας, μνημόνευαν καθημερινά την ζωή και τις συνήθειες τους από τον τόπο που άφησαν για να δρουν την λευτεριά στην πατρίδα, στην Ελλάδα.
Σχεδόν όλες οι οικογένειες που ήρθαν στο Άνω Καρυόφυτο ήταν από τον Καράτεπε. Ένα χωριό κοντά στην Νικομήδεια, της Μικράς Ασίας. Μικρασιάτες στην καταγωγή, έφεραν μαζί τους όλη την μικρασιάτικη κουλτούρα. Μικρασιάτικη κουζίνα, μικρασιάτικα έθιμα.
Το Άνω Καρυόφυτο, έμοιαζε έλεγαν με τον Καράτεπε. Καράτεπε, σημαίνει “μαύρο βουνό”. Και το Άνω Καρυόφυτο, δεσπώζει κάτω από τον “Αμπάρκαγια”, της ορεινής Ροδόπης.
Από διηγήσεις των προσφύγων ακούγαμε να λένε, πως και εκεί είχαν μηλιές, σιτηρά και μπαξέδες με κηπευτικά. Η ζωή τους με τους Τούρκους ήταν αρμονική, μέχρι ο πόλεμος να τους χτυπήσει την πόρτα.
Κανείς δεν περίμενε πως ο ερχομός τους στην πατρίδα, τους επιφύλασε για δεύτερη φορά, το κακό. Τις απώλειες, την φτώχεια, τις κακουχίες και τον θάνατο.
